De winter was erg lang en heel koud.
In de vroege morgen fourageerde een hele troep vrouwtjes fazanten met een mannetje tussen de geluidswal van de snelweg en de verderopgelegen tuinen. Vanachter mijn raam zag ik ze scharrelen en kocht strooivoer.
Iedere ochtend werd ik al vroeg uit mijn bed gehaald om het voer te strooien, ze wisten het precies. Toen het beter weer werd verdwenen ze. Ik zag ze nooit meer terug.
Een klein schilderij op paneel
acrylverf 30 x 40
Het is alweer enkele jaren geleden dat ik droomde van Knoopje onze kat die op het randje van de dakgoot wandelde. Ik zag hem naar beneden vallen. Toen ik uit het raam over de rand keek, liet ik hem zachtjes in de struiken beneden terecht komen.
Lang geleden zag ik in het van Abbemuseum een tentoonstelling van Marlene Dumas. Er hing een hele serie protretten aan de muur die met heel weinig verf en bijna lege gezichten waren getekent. Bijna een zombieachtige serie mensen die toch ieder persoonlijk een eigen, bijna geen, gezicht hadden. Die manier van schilderen gebruikt ze vaker en iedere keer weer ben ik geboeid door hetgeen ze laat zien. Ze verstaat zo goed de kunst van het weglaten dat de nieuwsgierigheid me blijft prikkelen.
Van die portretten heb ik geen voorbeelden kunnen vinden maar het schilderij hieronder laat een beetje zien waar ik het over heb en geeft me dezelfde nieuwsgierige fascinatie.
Het kwaad is banaal.
De portretten van Charley Toorop hebben over het algemeen een veel zwaardere penseelstreek en zijn bijna hard te noemen in vergelijk met de zachte manier waarop Dumas met de drager en het medium omgaat.
Toch vond ik bij Toorop een schilderijtje dat mij op dezelfde manier boeide als het werk van Dumas. Verwonderlijk hoe ze ook deze manier van schilderen beheerst en ermee omgaat. Zo zacht en passend bij een babyportretje. De ogen eisen onmiddelijk alle aandacht op en spreken tot de verbeelding. De babykrul die rond de jaren ’40 ’50 algemeen op de babyhoofdjes zichtbaar was, is aandoenlijk.
De zware zwarte lijst zou je in eerste instantie voor zo’n schilderijtje niet bedenken, maar hier geeft het grote contrast een extra dimensie. Ik blijf mezelf de vraag stellen hoe het mogelijk is dat zo iets teers en liefs, waarbij ik in mijn verbeelding de babyzeep kan ruiken, bij mij toch zoveel vervreemding, vragen en leegte op kan roepen.
Een schilderij in zachte blauwe kleuren met bruine accenten waarin de figuur in het midden met stugge ronde vingers reikt naar wat zich om hem heen bevindt.
Ik plakte er tekeningetje in van mijn kleindochter dat mij fascineerde. Er ligt een zieke in bed. Ernaast heeft ze een figuurtje met vleugels getekend en een ‘huisje’. Het tekeningetje kan zo met het ballonnetje dat erboven hangt, meegevoerd worden. De driehoeken, waar ik een tijdlang aandacht aan besteedde herhalen zich in de vlakverdeling.
De mythologische stier Sedu helpt de mens in zijn strijd tegen het kwaad en chaos.
Acrylverf op papier 70 x 100
Op een klein eilandje leeft een bevolking hoofdzakelijk van de visserij. Op een vast uitgekozen datum gaan alle vissers naar het strand en slaan op het zand met hun stokken een ritme.Een bijna hypnotiserend geluid. Na verloop van tijd komen vanuit zee dolfijnen die een hele school vissen voor zich uitdrijven, rechtstreeks in de netten die zijn uitgezet, Een wonderlijke gebeurtenis waarvan ik lang geleden een documentaire zag.
Acrylverf op paneel 50 x 70
Diep weggedoken in mijn winterjas wandelde ik begin 1983 in Friesland rond. Dat leverde deze impressie op van de eenzaamheid die ik op dat moment voelde in een koud landschap.
En als ik dan dit heel kleine schilderijtje zie, dan word ik daar helemaal stil van.
Zo subtiel en mooi geschilderd. Een donkere achtergrond waarin het vaasje wordt ‘opgenomen’, maar ook in het bijna zwart is een palet aan kleuren zichtbaar. Het lichte stipje in de weerspiegeling van de vaas en het blaadje in de achtergrond roept spanning op waar ik naar wil blijven kijken. De Jasmijn springt uit het donker zonder op zichzelf te staan. Ze is een geheel met het duistere al. Ja daar kan ik niet genoeg naar kijken.
Het is in het bezit van het Gemeentemuseum in Arnhem.
Dit schilderij is uit de jaren negentig. Mijn tuin stond in volle bloei. Een wilde tuin waar ik alleen het ‘onkruid’ regelmatig uittrok. Later was het proces van groei en bloei niet meer bij te houden en was de verwildering kompleet.
Ik schilderde in die tijd een serie ‘Wandelingen’. Dit was een wandeling door mijn tuin.
Acrylverf op papier 70 x 100.
UPDATE
Ik ben eruit en weet wat ik ga doen met dit log.
zie
Het is mogelijk nieuwe logjes op weblog te plaatsen, maar ik ben er nog niet helemaal uit wat ik ermee ga doen.
Nu, na de migratie zijn de categorieën in de zijbalk niet op orde en er missen veel foto’
Hieronder de links naar mijn nieuwe logs
http://ellyvandoorn.wordpress.com/
Hier is het allemaal nog niet optimaal.
Het vogeltje wacht geduldig. 
en verbetert af en toe een en ander.
Als de enen deur dicht gaat
gaat een ander open
maar vaak kijken we zo lang en zo spijtig naar de gesloten deur dat we de deur die opengaat niet zien.
En laten we dan maar afwachten welke geopende deur WEBLOG ons te bieden heeft.
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.