Dat zijn we ons hele leven.
Van de wieg tot het graf met onderweg vele richtingaanwijzers.
Over land, over zee, als een ballonnetje de lucht in of verdrinken.
Een middenweg zoekend, maar gaan doen we.
Bewust of minder bewust.
Keuzes makend of alleen reagerend.
40 x 60
De enig herkenbare vrijheid is beperking.
30 x 40
Ik ben geen kunsthistoricus die nu een prachtige bijna onnavolgbare beschrijving kan geven van een abstract werk met een naar mijn gevoel symbolische lading.
Toch zie ik in dit schilderij van Ger Lataster, die ik erg bewonder een emotionele prozaïsche schildering, De figuren en kleuren lijken in de ruimte te zweven en toch is er een onzichtbare basislijn voelbaar. Een zware voet die een onzichtbare verbinding heeft met een figuur links, rust op de tweede trede van de ladder er komt beweging in het geheel. De wil om op te stijgen aanwezig. Geboeid blijf ik kijken en zie in het blauw een soort plumeau, moet er eerst nog stof worden opgeruimd? Wat kan ik nog meer ontdekken?
Met een duidelijk eenvoudige symboliek weet Lataster een sfeer te scheppen in kleuren en zachte randen.
1985
Het is een levenskunst en niet aan iedereen gegeven om in het donker zowel als in het licht te kunnen dansen en te weten dat er niets op zichzelf bestaat en daardoor alles vergankelijk is dat betekent ook dat er ruimte is om te veranderen.
De dans is een mooi symbool van vergankelijkheid en verandering.
De winter was erg lang en heel koud.
In de vroege morgen fourageerde een hele troep vrouwtjes fazanten met een mannetje tussen de geluidswal van de snelweg en de verderopgelegen tuinen. Vanachter mijn raam zag ik ze scharrelen en kocht strooivoer.
Iedere ochtend werd ik al vroeg uit mijn bed gehaald om het voer te strooien, ze wisten het precies. Toen het beter weer werd verdwenen ze. Ik zag ze nooit meer terug.
Een klein schilderij op paneel
acrylverf 30 x 40
Het is alweer enkele jaren geleden dat ik droomde van Knoopje onze kat die op het randje van de dakgoot wandelde. Ik zag hem naar beneden vallen. Toen ik uit het raam over de rand keek, liet ik hem zachtjes in de struiken beneden terecht komen.
Lang geleden zag ik in het van Abbemuseum een tentoonstelling van Marlene Dumas. Er hing een hele serie protretten aan de muur die met heel weinig verf en bijna lege gezichten waren getekent. Bijna een zombieachtige serie mensen die toch ieder persoonlijk een eigen, bijna geen, gezicht hadden. Die manier van schilderen gebruikt ze vaker en iedere keer weer ben ik geboeid door hetgeen ze laat zien. Ze verstaat zo goed de kunst van het weglaten dat de nieuwsgierigheid me blijft prikkelen.
Van die portretten heb ik geen voorbeelden kunnen vinden maar het schilderij hieronder laat een beetje zien waar ik het over heb en geeft me dezelfde nieuwsgierige fascinatie.
Het kwaad is banaal.
De portretten van Charley Toorop hebben over het algemeen een veel zwaardere penseelstreek en zijn bijna hard te noemen in vergelijk met de zachte manier waarop Dumas met de drager en het medium omgaat.
Toch vond ik bij Toorop een schilderijtje dat mij op dezelfde manier boeide als het werk van Dumas. Verwonderlijk hoe ze ook deze manier van schilderen beheerst en ermee omgaat. Zo zacht en passend bij een babyportretje. De ogen eisen onmiddelijk alle aandacht op en spreken tot de verbeelding. De babykrul die rond de jaren ’40 ’50 algemeen op de babyhoofdjes zichtbaar was, is aandoenlijk.
De zware zwarte lijst zou je in eerste instantie voor zo’n schilderijtje niet bedenken, maar hier geeft het grote contrast een extra dimensie. Ik blijf mezelf de vraag stellen hoe het mogelijk is dat zo iets teers en liefs, waarbij ik in mijn verbeelding de babyzeep kan ruiken, bij mij toch zoveel vervreemding, vragen en leegte op kan roepen.
Een schilderij in zachte blauwe kleuren met bruine accenten waarin de figuur in het midden met stugge ronde vingers reikt naar wat zich om hem heen bevindt.
Ik plakte er tekeningetje in van mijn kleindochter dat mij fascineerde. Er ligt een zieke in bed. Ernaast heeft ze een figuurtje met vleugels getekend en een ‘huisje’. Het tekeningetje kan zo met het ballonnetje dat erboven hangt, meegevoerd worden. De driehoeken, waar ik een tijdlang aandacht aan besteedde herhalen zich in de vlakverdeling.
De mythologische stier Sedu helpt de mens in zijn strijd tegen het kwaad en chaos.
Acrylverf op papier 70 x 100
Op een klein eilandje leeft een bevolking hoofdzakelijk van de visserij. Op een vast uitgekozen datum gaan alle vissers naar het strand en slaan op het zand met hun stokken een ritme.Een bijna hypnotiserend geluid. Na verloop van tijd komen vanuit zee dolfijnen die een hele school vissen voor zich uitdrijven, rechtstreeks in de netten die zijn uitgezet, Een wonderlijke gebeurtenis waarvan ik lang geleden een documentaire zag.
Acrylverf op paneel 50 x 70
Diep weggedoken in mijn winterjas wandelde ik begin 1983 in Friesland rond. Dat leverde deze impressie op van de eenzaamheid die ik op dat moment voelde in een koud landschap.
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.